FRUSTRATED MUSICIAN

Hay mananatili na lang talagang nakaburo ang talent ko sa music forever. So sad.

Kung tutuusin e maswerte nga ako't marami-rami akong nasalo nung nagpaulan ng talento ang Diyos. Pero ewan ko ba…Di ako confident sa sarili ko lalo na when it comes to music.

Nanumbalik na naman ang frustration kong ito sa buhay when I went out with my co-teachers a day before my bday. Soundtrip kami.

Nagkataong officemate pala ni co-teacher sa bago n'yang work yung bokalista nung bandang nag-perform that day. Nainggit na naman ako…
 
Sa loob loob ko, buti pa s'ya he's got a regular job (na I suppose he enjoys) at the same time e may banda pa s'ya. Naririnig ko nga kuwentuhan nila ni friend, may trip na naman daw s'ya sa China anytime soon gawa ng work n'ya.

Nainggit ako, wahhhhhh! Yung talent ko kase sa music yung di ko mai-flaunt. Lahat ng nag-invite sa akin nung kabataan ko na magbanda, tinurn down ko…Ewan ko ba…Di ako confident kahit alam ko deep inside na yakang yaka ko naman.

Pag nga kinakantyawan ako na maki-jam, nahihiya ako kahit gusto ko sana. I have an ear for music pa naman. Matalas yung tenga ko sa pagtugtog ng instruments. Pero syet, nakatiwangwang pa rin ang talent ko sa pagkanta at pagtugtog till now…Hay…
 
Lalo pa akong nainggit nung malaman ko na yung drummer nila ay graduate ng UST Conservatory of Music major in Guitar, minor in Piano pero drums ang hawak n'ya ngayon. Syet, ang galing! Inggit na inggit ako…

Kinakantyawan pa naman si co-teacher na maki-jam pero nahihiya kuno din s'ya. Yun pala may banda pala dati si co-teacher. Ewan ko kung bokalista s'ya or gitarista or whatever. Pero pucha naman, narinig ko s'yang kumanta, di hamak na mas magaling naman ako sa kanya.

Basta alam ko she plays the guitar too. Ewan ko lang kung magaling s'ya. Kase nung nabanggit ko sa kanya na gusto ko mag-classical guitar sa UP, tuturuan na lang daw n'ya ako.

E tsong, classical guitar yun, di naman yung mga tipikal na paggigitara na pa-chords chords lang. Ibang level yun. Kase kungpaganun-ganun lang, syet, baka mas magaling pa ako sa kanya. Haha kapal!

She's got a violin too pero nung one time na dinala n'ya yung violin n'ya dahil may presentation mga students namin e kinantyawan ko s'ya na tumugtog, wag na daw. Limot na daw n'ya. Alangya, kahit do-re-mi man lang sana, hehe! Mahilig pa mandin ako sa strings at violin ang isa sa gusto kong matutunan kaya gusto ko sana s'yang makitang tumugtog.

Alam ko I sound mayabang sa blog ko when I write about my talent in music. But of course, I have to be blunt about it kase naman written words lang 'to or else ala kang mababasa, hehe! Pero tsong, sa personal, nuknukan ako ng hiya pagdating sa ganyan.

Low profile lang ako. Di ko fio-flaunt na marunong (or magaling? hehe!) akong kumanta at maggitara (damay mo na piano at keyboard, hehe!). Kaya naman pag naririnig ako ng iba, naa-amaze sila na ewan. Hehe di kase nila ine-expect siguro.

I remember nung college ako may musical presentation kami sa Hum II class ko so yun, nagpapraktis kami ng mga groupmates ko. Ako yung naggigitara at one time after practice, may klase ako pagkatapos. Ang ginawa ko pinadala ko muna gitara ko sa dorm ng groupmate ko dahil ayokong makita ako ng mga classmates ko sa next class ko na may dala-dalang gitara.

Naiimagine ko na kase na kakantyawan akong tumugtog or kumanta. Syet, no way. Dyahe. Mas gugustuhin ko pang maging hidden na lang yung talent ko sa kanila. Sobrang mahiyain pa mandin ako nung college. Pagka-graduate ko na lang ako unti-unting lumabas sa shell ko.

Ewan ko ba…Sobrang nadyadyahe ako. Pero yung mga housemates ko nung college, idol ako ng mga yun pagdating sa music. Sa pamilya namin, ganun din. Ako yung pinaka-musically inclined sa aming magkakapatid. Pakapa-kapa lang sa piano/keyboard. Pagdating naman sa gitara, pambato ako sa plucking. May mutual admiration kami lagi ng mga lead guitarists na kakilala ko, hehe! Syet, sorry, magbubuhat muna ako ng sariling bangko, hehe! In writing ko lang naman naipagyayabang ang talent ko sa music kaya pagbigyan mo na ako, hehe!

Nagkataon pa namang may mga dumating pa na mga journalists from Pampanga habang naka-break sila bokalista. As expected tinuro ako nila co-teachers kay bokalista. Writer/Journalist chuva daw ako. Tapos binanggit pa nilas sa kanya na kalalabas lang ng Youngblood article ko sa Inquirer.

He asked me kung ano yung topic na sinulat ko. Tinuro ko lang kanang tenga ko, gets na n'ya na piercings obviously, hehe! Nabanggit n'ya tuloy na twice na s'yang na-publish sa Youngblood. Syet, ang galing naman nito sa loob-loob ko. May music na s'ya, may writing chuva pa s'ya, lalo tuloy akong nainggit, hay…

E pucha bakit ako nakatiwangwang lang mga talents ko? I know kasalanan ko rin naman. Di ko rin kase pinu-pursue. Kaya lang yun nga e, la ako guts. La ako confidence sa sarili ko. Feeling ko lagi I'm not good enough…Blah-blah-blah…

Syet, magigng frustrated musician na lang yata ako forever. Dinadaan ko na nga lang sa 7yo niece ko lahat ng alam ko. Ineexpose ko s'ya sa music/writing/art ngayon pa lang.

Tinuturuan ko s'yang mag-keyboard at kumanta. As in mga Evanescence songs mga dinadale nun pag nagvi-videoke kami, hehe kakaaliw! Sinabihan ko rin s'ya na bawal mag-trace pag nagdadrawing pero wag n'yang kakalimutang mag-trace pag nagco-color. Tapos binibili ko s'ya ng mga educational books para basahin. (In fairness, magaling s'yang mag-drawing ng Manga. Daig pa nga ako, she can draw Manga characters even without a copy, hehe astig!)

Alangya, sa ibang tao ko na lang dinadaan mga frustrations ko. E since ala pa ako anak, sa pamangkin ko na lang muna, hehe! As for me, mananatili na nga lang sigurong nakatiwangwang ang talent ko sa music. Di pa naman huli ang lahat pero ewan, la talaga ako confidence sa sarili ko.

Nun nga lang bday ko, lumabas kami ni Mr. Nice Guy. Gusto n'ya akong maki-jam sa bandang nagpe-perform nun pero pusang gala, nahihiya talaga ako kahit deep inside e gusto ko nga sana. Pucha, acoustic pa mandin ang tugtog. Yun pa naman ang forte ko. 

Grineet pa mandin ako nung bokalista ng banda dahil bday ko, nag-freak out ako't kala ko e makakantyawan akong maki-jam. Syet, dyahe! As in napapamura na ako dahil ang gulo nga ni Mr. Nice Guy at gustong ipangalandakan sa madlang pipol na kumakanta ako. Buti di s'ya narinig, hehe! Kung hindi, mamamatay siguro ako sa hiya nun.

Hay…Kelan ko kaya ma-oovercome ang hiya ko? Kelan kaya ako magkakaroon ng confidence sa sarili ko? Foever na lang yata talaga ako magiging undiscovered talent. Tsk tsk tsk…Pang-Hollywood pa naman sana ako, haha jk!

Pero syet, sayang talaga ako. Anak ng…ang gulo ko talaga, syet! Ewan, duwag kase ako e. Natatakot akong ma-reject. Kaya eto, I just have to live with it na lang.

Sisiguraduhin ko na lang na magkaroon ako ng future Pinoy Pop Superstar na anak at ala-Ryan Cayabyab in the making. Pag ganun e solb na talaga ako.

Pero sa ngayon e, makukuntento na lang siguro ako sa pagiging silent observer. Yun lang kase ang kaya ng powes ko. Olats. Syet, isa akong malaking olats. Frustrated musician forever. Sigh.

links: digg this    del.icio.us    technorati    reddit

comments (3)

1. puliskalawakan left…

Sunday, 13 May 2007 3:10 pm

ang first time ang pinakamahirap sa magpe-perform.. andyan sa manginginig ka, makakalimutan ang lyrics/chords at mawala sa tono..pero sa mga susunod magiging ok na..praktis lang naman lagi..isipin mo na lang contestant ka sa wowowee pag nagkataon..

2. barenaked left…

Sunday, 13 May 2007 10:23 pm

hay…ganun nga raw sabi nila.

ewan ko ba…may stage fright yata ako…pero di rin e…kase teacher ako…sanay ako nagsasalita sa harap ng mga students ko…nagdidiscuss and all…pero pagdating talaga sa music, sobrang dyahe ako, ewan ko ba…

3. Moneh left…

Sunday, 10 June 2007 1:02 pm :: http://psstlikadito.blogdrive.com

Pareho tayo! Ganyan na ganyan din ako.. Nagulat nga mga kaklase ko nung nahuli nila kong tinutugtog yung gitara ng seatmate ko. Nakantyawan tuloy ako. Tapos, ayun nga, sobrang dyahe talaga.. Pero talagang pangarap ko maging bokalista man lang ng isang banda. Alam ko na kaya ko talaga kaso, alam mo yun, may mga nauna na. Mahirap gumawa ng pangalan at mapansin man lang kahit minsan lalo na kung mukha ka talagang inosente. Ganun kasi ako eh.. Haha. College na pero mukhang bata kaya madalas nahuhusgahan. Katae lang ng ganun..